Dit houtskoolportret maakte ik van mijn jeugdliefde Ilse, die tijdens de Liberiaanse Burgeroorlog om het leven kwam. Het portret is ingetogen en sober, zoals houtskool dat kan zijn. De zachte tonen en donkere accenten benadrukken haar blik – een blik die voor mij zowel vertrouwd als ongrijpbaar blijft.
Dit werk staat in directe relatie tot mijn tekening “Liberian Girl”, waarin haar herinnering verweven is met een groter verhaal: het verlies van waardigheid en menselijkheid tijdens oorlog. In Liberian Girl zie je de echo van deze persoonlijke herinnering terug, gevangen in de reflectie van een oog.
Samen vormen deze twee werken voor mij een dialoog tussen het intieme en het universele: de liefde voor één mens en het leed dat zovele anderen treft.